******************

هنر برای هنر

آمد و گذشت سالیانی که هنر برای هنر بود

می سرودم شعر هایی که بر این باور بود

مدهوش قافیه و وزن و آهنگ بودم بسیار

می سرودم گاه بهر خویش ، گاه بهر یار

گذشتم ز شهری  که مرا بی آشیان بود

واندر آن، رنج و ستم بسا بی کران بود

بر آمدم  به دیاری که مهد آزادی بیان بود

سر زمینی سرسبز و خالی از بیابان بود

سخن بسیار پراکندم درین جا به هر سوی

پوچ اشعاری را  تندیس کردم به هر کوی

لیک روزی، پرستوی خیال نهیب ام داد

ز واژگان باید ها و نباید ها نصیب ام داد

در ژرفنای اندیشه ها،  یافتم راه خویش

به زیر گامِ  روشنِ مهتاب، یافتم ماه خویش

باز گشتم پی سالیانی دراز ، سوی شما، با دلی پریش

به ره مکانی که ستم بر آمده به نقش آیین و کیش

دریافتم که بلور واژه ها را به چشمه نور باید شست

مهر و صفا را نی در کهکشانی دور باید جست

"تیر واژه گان" را در کمان باید کرد

ستم را خالی ز هر کوی و مکان باید کرد

شعر باید مرواریدی درخشان  در دل  صدف باشد

در سرودن، ژرف پنداری و تعهد باید هدف باشد

فریدون

********

 یاران

گرچه در ین دنیای بحران ها بیکاره ایم

وندرین دیار ها دور از وطن و  آواره ایم

با این همه تلاش هنوز کور سو ستاره ایم

لیک این گناه ما نیست که فقیر و بیچاره ایم

فریدون

 *********

 سفر

گفتی سفری داری سوی مام وطن

ندانستی دل چون تپید در جام تن

می گذرد عمر در شاخسار آرزو

ساقی عمر کی آرد نوشی به کام من

 پیش خود گفتم، گویمت حرف  دل

دریغا مکتوب دل هرگز ناید در کلام و سخن؟

فریدون

دیشب افسانه وار ترا یاد کردم
میان اشک و خون،  ترا فریاد کردم
 بی تو، نه خواب بود در چشم، نه قرار در دل
جاری بود، کاروان اشک در این محفل
شوق دیدار در شکوفه های انتظار
من بودم و یاد تو درین چار دیوار

فریدون

روز اول ماه می، نماد همبستگی کارگران جهان است.  گرچه در اکثر کشور ها، طبقه حاکم سعی دارد با تغیر نام  «روز کارگر» به «تعطیل عمومی» پی رنگ این روز بزرگ را کمرنگ کند و از اذهان عمومی بزداید.  لیکن مبارزات طبقاتی کماکان از طریق اتحادیه ها و سندیکاها ادامه دارد. گرجه وضع  قوانین ضد کارگری، دست طبقه حاکم و نمایندگان آن را برای ظلم و ستم باز گذاشته است، اما  انسان های آزاده اندیش و پیشرو دوشادوش  کارگران برای احقاق حقوق طبقه کارگر ، رفاه اجتماعی، برابری و عدالت ، به مبارزات خود ادامه می دهد.

رفاه اجنماعی در  کشور های سرمایه داری و صنعتی،حاصل سال ها  مبارزات طبقه کارگر است.  اما در دو دهه اخیر توسط دولت های ارتجاعی  دسخوش کمبود ها و کم و کسر هایی شده است .

دولت با آوردن قوانین محدویت اعتصابات و فعالیت اتحادیه ها  سبب شده است که مذاکرات  و در خواست های بر حق کارگران  برای رفاه عمومی  محدود شود و  وضع اقتصادی کارگران روز به روز وخیم تر شود . سیاست های غلط جوامع سرمایه داری سبب رکود و بحران های  اقتصادی در سطح جهان شده است .

اقتصاد دانان جامعه سرمایه داری بر این باورند که با رشد بخش های خصوصی و حمایت از آن ها می تواند بخران ها ی اقتصادی را ریشه کن کند ولی نمی خواهند قبول کنندکه  اگر توده میلیونی طبقه کارگر توان مادی خرید محصول و تولید ها را نداشته باشد ، خواه ناخواه شرکت ها ورشکست خواهند شد و بحرانی بس عظیم تر در آینده نزدیک به نطفه خواهد نشست.

 اسلحه یکی از بزرگترین و پر منفعت ترین تولیدات جهان سرمایه داری غرب است . در دهه های بعد از جنگ جهانی دوم،  اقتصاد کشور های جهان سرمایه داری بر پایه فروش اسلحه به کشور های در حال رشد استوار بوده است . اکنون که آسیا و آفریقا در اثر جنگ ها، قحطی  و بیماری ها دجار بحران شده است و قدرت خرید اسلحه را از دست داده است اقتصاد اروپا دجار آن چنان بحرانی شده است که آینده نا بسامانی را در پیش دارد

در حال حاضر جهان سرمایه داری غرب در مقابل اعتراض ها و شورش های  طبقه کارگر قرار گرفته است . به جای این که در سیاست های داخلی و خارجی خود تجدید نظر کند سعی دارد که همه کمبود ها را با به گردن مهاجران  بیاندازد

سقوط ضنعت ضد انسانی اسلحه و دخالت های نظامی غرب در منطقه آسیا ، سبب بحران اقتصادی در اروپا و آمریکا شده است ،  بزرگنمایی مهاجران به عنوان مشکل اصلی گامی است به سوی فاشیسم .در دهه اخیر به وضوح شاهد  رشد احزاب ناسیو نالیسم در کشور های سرمایه داری غرب بوده ایم.   ادمه این  سیاست ها  و بحران ها، بار دیگر  تولد فاشیسم را  در جهان غرب در تاریخ بشری نطفه می زند.

تنها با مبارزات و همبستگی طبقه کارگر می توان به این بحران ها پایان بخشید و دست دولت ها را از ویران کردن امکانات و رفاه اجتماعی کوتاه کرد

روز همبستگی جهانی کارگران شکوهمند باد و مبارزات شان علیه تبعیض و بی عدالتی ها پاینده و پیروز باد