فردا اگر درخت امیدم بارور گردد و شاخسار آرزوهایم شکوفا شوند، برایت باغی خواهم ساخت از میوه های پر شور زندگی. در آن باغ آواز قناری خواهم کاشت برای دل شیدای تو. هزار دستانِ عشق را به فصل بهاران خواهم آورد برای رویا های شیرین تو.

در کنار چشمه سارانِ شوقِ هستی، لاله های سرخ لبخند تو را بوسه خواهم زد و از شراره های عشق مان زمین را گرم خواهم کرد برای با هم بودن ها در دل طبیعت، برای با هم بودن ها و برای مهربانی و شادمانی انسان .

فریدون