گاه ساحلی آرام

گاه دریایی خروشانم

گاه آسمانی درخشان

گاه گریه ابری در بارانم

گاه هم آشیان یاران

گاه از همه گریزانم

گاه شاد و خندان

گاه اندوهگین و پریشانم

گاه همره یاران

گاه گوشه عزلت سر در گریبانم

فریدون

 

 

حافظ - در اندرون من خسته دل ندانم کیست

          که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

 

 

پرستو – می بینی که  حافظ تمام حرف دل تو را در بیت زیبای فوق خلاصه

             کرده است . چه نیازی به شعر تو استسوال               

 

 

فریدون – نگفتمت زدست من پریشان مشو

               پرشان ز من و همره ایشان مشو

               نگفتمت بی دانش به خانه اغیار مرو

               همسفر و هم سفره حریفان مشو     

                

 پرستو – نگفتمت از مولانا تقلید مکن

               تقلید از خلاقیت خورشید مکن نیشخند 

 

مولانا - نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم
            درین سراب فنا چشمه حیات منم
            نگفتمت که منم بحر وتویی یکی ماهی
            مرو به خشک که دریای با صفات منم
            اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست
            وگر خدا صفتی دانک کدخدات منم

 

فریدون - معلوم هست داری چی میگی پرستوسوال

 

 

پرستو - به قول سعدی:

           چاه است و راه و دیده ی بینا و آفتاب
             تا آدمی نگاه کند پیش پای خویش
            چندین چراغ دارد و بی راه می رود
            بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش

فریدون - هان تعجب