هنوز یادمان نرفته که در ژولای سال 2006 ارتش اسراییل به بهانه این که  دوسرباز ش گرو گان گرفته شده بود جنوب لبنان را با خاک یکسان کرد و صد ها هزار کشته به جا گذاشت.  اما هیچ کس حتی به خاطر نیاورد هزاران سرباز و شهروند فلسطینی و لبنانی  در زندان های اسراییل به سر می برند.

  روز 27 دسامبر 2008 در حالیکه ملل مسیحی غرب در حال تهیه و تدارک جشن سال نو بودند بار دیگر ارتش اسراییل نوار غز ه را بمب باران کرد . منابع آب رسانی ویران شد . در این سرمای زمستان  برق و گاز قطع شد. شهر در تاریکی وحشت فرو رفت . آتش بار ها شهر را می سوزاندند و خانه ها را ویران می کردند . مردمی که زنده مانده بودند زخمی ها و عزیزان خود را از زیر آوار ها بیرون می کشیدند .صدای  ناله و فغان از هر سو بلند بود . وقتی تقاضای آتش بس شد رهبران غربی حماس و دولت اسراییل را به صبر و خویشتن داری دعوت کردند . مگر اسراییل و حماس هردو به یک اندازه به تسلیحات نظامی دسترسی دارند که باید صبر کرد تا جنگ سرنوشت طرفین مخاصمه را تعین کند؟  

ما شهر وندان جهان از سال 1948 تا به حال به  جنایات دولت صیهونیستی اسراییل به خاطر تکرار آن عادت کرده ایم. هم چنانکه به کوره های آدم سوزی هیتلر عادت کرده بودیم .  دولت اسراییل از سال 1948 تا کنون به تمامی قطع نامه های سازمان ملل بی اهمیت مانده است و مدام با حمله های نظامی در صدد و یرانی، کشت و کشتار  و اشغال سرزمین های این منظقه بوده است.

  این جا سخن از انسان و انسانیت است . نه عرب و نه یهود. این بازی نکبت بار دولت صیهونیستی اسراییل و پشتیبانی از آن توسط غرب تا کی باید  ادامه داشته باشد؟ تا کی مردم این منطقه خانه هایشان باید ویران شود و عزیزان شان در خاک و خون بغلطند؟ تا کی دولت  اسراییل به بهانه های بی اساس می خواهد  به حریم خانه مردم زجر کشیده تجاوز کند و جهان در  رخوت و بی تفاوتی  تماشاگر این صحنه ها باشد؟

 فریدون