طبق آمار ذکرشده در روزنامه ها و ایران اکو نومیست میانگین نیروی کار ایران  حدود 27 میلیون نفر تخمین زده می شود. و میانگین درصد نیروی بیکاری در ایرا ن حدود 17 درصد گمانه زده می شود. نبودن برنامه های مبارزه با بیکاری و فقر سبب تنزل توان خرید توده های میلیونی می شود که حاصل آن ورشکستی واحد های تولیدی و بحران اقتصادی است.

حدود 50 درصد نیروی شاغل ایران که در بخش های خصوصی کار می کنند  اگر بیکار شوند از حقوق بیکاری و بیمه های اجتماعی محروم اند.

آمار دقیقی از بیکارانی که بیش از دو الی سه سال بیکار بود ه اند و جذب بازار کار نشده اند در دست نیست. اکثر این افرا د از هیچ گونه تامین اجتماعی و حقوق بیکاری برخوردار نیستند و اگر به خاطر سوء تغذیه و کمبود کالری و ویتامین لازم مریض شوند هزینه لازم برای درمان خود را ندارند.

معضلات فوق در شرایطی گریبانگیر ملت بود ه است که دولت مبلغی حدود 850 بیلیون دلار از محل فروش نفت در آمد داشته است.

 در سال آینده به خاطر نزول قیمت نفت در بازار جهانی، دولت  دچار کسر بودجه دهشتناکی می شود و بحران اقتصادی داخلی در کنار بحران اقتصادی جهانی دولت را با  مشکلات عدیده ای روبرو خواهد کرد.    

در چنین شرایطی که رشد تورم و بحران اقتصادی سیر صعودی را طی می کند سرنوشت شهروندان بیکار ایران به کجا خواهد انجامید؟ بیکارانی که حتی از ابتدایی ترین حقوق و رفاه اجتماعی بر خوردار نیستند. در این راستا زنان خانه داری که بعلت اختلافات خانوادگی کارشان به جدایی و طلاق می کشد بیش از هر قشر دیگر اجتماعی تحت ستم و ظلم قرار می گیرند

ایجاد صندوق بیکاری و رفاه  اجتماعی برای کلیه شهروندان یکی از ابتدایی ترین و ضروری ترین برنامه ایست که باید در کشورمان بنیان گذارده شود. همه ما برای انجام این امر مهم مسئولیتی فردی و اجتماعی داریم . بقول سعدی

بنی آدم اعضای یک پیکرند   /   که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار  /  دگر عضو ها را نماند قرار

یا در جای دیگر می گوید:

تو کز غم دیگران بی غمی   /    نشاید که نامت نهند آدمی

فریدون