برای من همیشه این سئوال مطرح بوده است که چرا یکی دکتر می شود و درد را درمان می بخشد و یکی شکنجه گر می شود و درد و رنج می آفریند. یکی معمار و آرشیتکت می شود خانه می سازد و یکی خلبان ارتش می شود وبروی مردمی بی دفاع بمب می ریزد و خانه هایشان را ویران می کند و زندگی شان را به خاک وخون می کشد. یکی مدرسه و دانشگاه می سازد ...یکی زندان و بازداشتگاه می سازد.

 اینها همه برای امرار معاش خود تلاش می کنند. اما برای چند روز زندگی و این عمر کوتاه چرا عده ای محل در آمدشان حاصل رنج دیگران است. ماموران به هیچ وجه معذور نیستند. اعدام ، بمب ریختن روی مردم بی دفاع، شکنجه کردن، زندان ساختن، هیتلر و پینوشه بودن و غیره هیج عذر و بهانه ای ندارد. انسان باید انسان شود و در خدمت انسان قرار گیرد و وقتی ملتی نمی خواهند رهبری که به زور و زندان و شکنجه و اعدام رهبری شان کند باید آن رهبر اینقدر انسانیت داشته باشد که جایش را به کسی بدهد که مردم می خواهند رهبر باشد.

تا زمانی که انسان حاضر است موازین انسانیت را زیر پا بگذارد و به خاطر لقمه نانی مامور اعدام و شکنجه شود زندان و بازداشتگاه بسازد هیتلر ها و دیکتاتور ها به حیات خود ادامه خواهند داد.

فریدون